నిజానికి.......

నేను కవిత్వమే రాయాలనుకున్నాను

పాల వెన్నెల్లో రాలిన పువ్వులన్నీ శ్రద్ధగా యేరుకుని

వాటిని కొన్ని పదాలుగా, అక్షరాలుగా కూర్చి

నీకివ్వాలనే అనుకున్నాను.

అంతలో పరిగెత్తుకొచ్చిన ఓ ఎలుగుబంటి

నా దోసిట్లో పువ్వులన్నీ నేలరాసింది

స్తబ్దుగా ఉన్న ఆకాశంలోని మేఘాలు

అల్లల్లాడుతూ దీపం కళ్ళలో

హృదయాలు కుళ్ళి కంపుకొట్టే బోలు గుట్టలు దాటి

నేలగిరి సానువుల్లోనో మంచు పర్వతాల మొనలపైనో

కురవాలని వెన్నెలది పిచ్చి ఆశ

అపురూపంగా దాచుకున్న నా అనురాగ మానసం

ఆరిపోకుండా చేతులు అడ్డుపెడుదువు రావూ అంటూ

పడిన ప్రతిసారి నిస్సహయంగా నీ వంక

రా ! మరి నువ్వూ

మళ్ళీ కూలిన కోటని కట్టుకుందాం.