చాలు......

అప్పడప్పుడూ అనిపిస్తుంటుంది

అసలు ఇక్కడ ఎందుకున్నానూ అని

అప్పుడు మెరుపులా నువ్వు గుర్తొస్తావు

కొందరు కొంత స్నేహంగానే మాట్లాడతారు

ఇంకొందరు పలకరింపుగా నవ్వుతారు

ఇంకొందరు హేళన చేస్తారు

కొంతమందేమో అసలు నా ఉనికిలేనట్టు నటిస్తారు

నాకనిపిస్తుంది

ఎంతమంది నా చుట్టూ ఉన్నా వీళ్ళతో నాకేం పనని

ఎడారిలో వికసించిన పుష్పంలో

జలపాతం కింద కదిలే నాచుగడ్డిలో

పోద్దువాలే ఛాయలో

బాటపక్కనే చిర్నవ్వే గడ్డిపూలలో

చిన్న చిన్న స్పర్శలో, ద్రుక్కుల్లో

తన్మయత్వం పొందే రససిద్దులు ఎవరున్నారని

ఈ లోకానికేదో చెప్పాలని గొంతు కొట్టుకులాడుతుంది ...

అసలు నాకేం తెలుసనీ

కొన్ని పదాలూ

గుప్పెడు గుండె

అందులో పిడికెడు ప్రేమ

మాటలే అక్కరలేని ఆత్మీయతలూ

మసకచీకటిని వెలిగించే సాయంత్రాలూ

శ్రద్ధగా లిఖించుకునే ఏకాంత సమయాలూ

సరాగాలాడే సీతాకోకచిలుకలూ

కలలు కనే ఆ కళ్ళూ

ఇవి చాలు ఇక నాకు ...