~ తన అక్షరాలు ~

పచ్చని కొండ శిఖరంపై వాలి
ఆటలాడుకునే నిండు మేఘాలు

విప్పపూల చెట్ల మీద వాలే
రంగు రంగుల సీతాకోక చిలుకలు

బెంగతో ముడుచుకుని శూన్యమైనప్పుడు
నా తలపై మృదువుగా తట్టి ఓదార్చే చేతివేళ్ళు

పిడికెడు ఆత్మీయతను పోదువుకుని
రాగరంజిత రస గీతాలను వినిపించే గుండెచప్పుళ్ళవి

దృఢత్వాన్ని సంతరించుకున్న మంచుబిందువులూ
జలపాతాలలో రాళ్ళని తాకి చిట్లిన చినుకులు
నాచుట్టూ అక్షరాలై విరబూస్తాయి

ఒక్కోసారి అవి '
నెమ్మదిగా ప్రవహించే నదిలో కొట్టుకునే చేపపిల్లలు

ఇంకోసారి
లేత చీకట్లలో వెలుగులు చిమ్మే మిణుగురులు

తన అక్షరాలు
అచ్చం తనలాగే
ఎప్పుడూ మట్టి వాసన వేస్తుంటాయి..
జీవితాలను గానం చేస్తుంటాయి ..